در تعریف صلح طلبی، فردی که به شدت با خشونت و جنگ مخالف است و از هرگونه درگیری اجتناب می‌ورزد، قرار می‌گیرد. عیسی مسیح به عنوان یک شخصیت مذهبی شناخته می‌شود که وعده آورنده صلح واقعی و پایدار به بشر است. اما در عین حال، متون مقدس گاهی به ضرورت جنگ و مبارزه اشاره می‌کنند و این مسئله باعث شده تا برخی از محققان او را در زمره صلح طلبان قرار ندهند.

عیسی مسیح در کتاب مقدس به عنوان «فرمانروای صلح» توصیف می‌شود، اما در عین حال در موقعیت‌هایی به بیان ضرورت جنگ و درگیری پرداخته است. به عنوان مثال، در مکاشفه به توصیف جنگ‌هایی پرداخته شده که او به عنوان پادشاه بر نیروهای ضدمسیح غالب می‌آید. همچنین در تعاملاتش با سربازان رومی و حتی شاگردانش، عیسی به سلاح و جنگ به عنوان واقعیتی در زندگی اشاره کرده است، بدون اینکه آنان را به ترک خدمت و استفاده نکردن از سلاح‌ها تشویق کند.

در نهایت، تعلیمات عیسی مسیح به ما می‌آموزد که هرگز به یک معنای صرف، صلح طلبی را ترویج نکنیم، بلکه باید از بدی‌ها دوری کرده و به حقیقت پایبند باشیم. او خود در مواجهه با قدرت‌های دینی و سیاسی زمانش بی‌پروا سخن می‌گفت و از درگیری‌های ناشی از جستجوی حقیقت استقبال می‌کرد. این تحلیل‌ها نشان می‌دهند که درک شخصیت عیسی مسیح نیازمند نگاهی عمیق‌تر و جامع‌تر نسبت به متون مقدس است.