کتاب مقدس به وضوح تأکید می‌کند که باید در پی صلح باشیم. در رساله به رومیان آمده است: «اگر ممکن است، تا آنجا که به شما بستگی دارد، با همه در صلح و صفا زندگی کنید.» عیسی مسیح نیز در تعالیم خود، به ویژه در «موعظه سر کوه»، به محبت نسبت به دشمنان و پرهیز از انتقام‌جویی دعوت کرده است. این اصول، بنیان‌های ایمان مسیحی را تشکیل می‌دهند.

با این حال، باید واقع‌بینانه به شرایط نگریست. تعالیم مسیحیت هرگز به معنای تسلیم در برابر بی‌عدالتی و شرارت نبوده است. امروز، این شرارت با نام و دکترینی به نام «جهاد» خود را نمایان کرده است که به دنبال فتح و انقیاد است و تمدن غربی را تهدید می‌کند. در چنین شرایطی، اصرار بر صلح‌طلبی مطلق و عدم پذیرش خشونت دفاعی، نه تنها برتری اخلاقی را نشان نمی‌دهد، بلکه می‌تواند به پیروزی بربریت منجر شود. تاریخ به ما آموخته است که انفعال در برابر جهاد، به نابودی می‌انجامد.

برخی از گروه‌های مسیحی بر این باورند که عدم خشونت بهترین راه برای پیروی از مسیح است، اما این دیدگاه با مکتب «جنگ عادلانه» در تضاد است. سنت آگوستین در قرن پنجم میلادی، در دورانی که شهرش تحت محاصره بربرها بود، بر این باور بود که «عشق به همسایه» ممکن است ایجاب کند که برای دفاع از او به سلاح دست بزنیم. این نظریه بعدها توسط توماس آکویناس به دو بخش اصلی تقسیم شد: «حقانیت در توسل به جنگ» و «رفتار عادلانه در جنگ»، که اصولی را برای تمایز دفاع مشروع از تجاوز و جنگ مقدس ارائه می‌دهد.