غرب معمولاً در تفسیر درگیری‌های جهانی، به ویژه در زمینه‌های دینی، دچار سوءتفاهمات اساسی می‌شود. این مبحث به این دلیل است که غرب توانایی تفسیر عمیق مفاهیم دینی را از دست داده و بیشتر به مواردی مانند ارتش‌ها، مرزها و سیاست‌های خارجی توجه می‌کند. در حقیقت، ساختارهای تمدنی نه تنها بر پایه مرزها و قدرت نظامی، بلکه بر اساس متون بنیادی و جهان‌بینی‌هایی شکل می‌گیرند که این متون ایجاد می‌کنند.

کتاب مقدس و قرآن به عنوان دو متن مقدس، تنها به عنوان نوشته‌های مذهبی قابل بررسی نیستند، بلکه به عنوان سیستم‌های پیچیده‌ای از تفکر و بینش‌های مختلف نسبت به جهان عمل می‌کنند. این دو متن به سؤالات بنیادینی چون ماهیت خدا، انسان و مفهوم رستگاری پاسخ‌های متفاوتی می‌دهند. در حالی که کتاب مقدس بر اساس «عهد» و وعده‌های الهی بنیان نهاده شده است، قرآن به تسلیم در برابر خداوند و وحی نهایی تأکید دارد.

در نتیجه، درگیری میان اسلام و غرب را نمی‌توان به سادگی به مسائل سیاسی یا اجتماعی تقلیل داد. ریشه‌های این تنش‌ها در تفاوت‌های عمیق و بنیادین میان دو نظام مذهبی نهفته است که هر یک به شکلی متفاوت به واقعیت‌های تاریخی و الهیاتی می‌نگرد. این واقعیت‌ها نه تنها در سطوح سیاسی، بلکه در شناخت عمیق‌تر از مفاهیم دینی و تمدنی نیز نمایان می‌شود.