شادی خلول، یکی از چهره‌های برجسته فعال در حوزه احیای هویت آرامی در اسرائیل، بر اهمیت زبان آرامی به عنوان بخشی جدایی‌ناپذیر از تاریخ و فرهنگ یهودیان و مسیحیان خاورمیانه تأکید می‌کند. وی در سخنان خود به کاربرد زبان آرامی در بخش‌هایی از کتاب دانیال و برخی عبارات عیسی در انجیل‌ها اشاره کرده و آن را به عنوان زبان دعا و آیین‌های مذهبی برخی کلیساهای شرقی معرفی می‌نماید.

خلول در ادامه به تجربیات خود در دوران تحصیل در دانشگاه لاس‌وگاس می‌پردازد و از تأثیر یک درس در مورد کتاب مقدس بر بازنگری هویت خود سخن می‌گوید. او به یاد می‌آورد که چگونه استاد کاتولیک کلاس با بیان عبارت «تالیتا کومی» به زبان آرامی، باعث شد او به زنده بودن این زبان در جامعه خود پی ببرد و ضمن اینکه زبان آرامی را به عنوان زبانی زنده و مورد استفاده در کلیساهای آرامی معرفی کرد، تصمیم به بازگشت به اسرائیل و ایجاد برنامه‌هایی برای جوانان جامعه آرامی گرفت.

خلول همچنین از دولت اسرائیل می‌خواهد تا زبان آرامی را به رسمیت شناخته و امکان آموزش آن در مدارس فراهم کند. او خاطرنشان می‌کند که این درخواست با برخی مخالفت‌ها از سوی گروه‌های مسلمان در اسرائیل روبه‌رو شده است، چرا که جامعه آرامی در نظام آموزشی کشور به همراه دیگر عرب‌زبانان قرار گرفته و برنامه درسی مستقلی ندارد. او با بررسی وضعیت مسیحیان در منطقه، تأکید می‌کند که مسیحیان اسرائیل با وجود چالش‌ها، از حقوق قانونی و حمایت پلیس برخوردارند. خلول همچنین از احتمال عادی‌سازی روابط میان اسرائیل و لبنان استقبال کرده و آن را فرصتی برای بهبود روابط میان یهودیان و مسیحیان مارونی لبنان می‌داند.