مریم، مادر عیسی مسیح، در کتاب مقدس به عنوان فردی که از لطف و رحمت الهی بهره‌مند شده، معرفی می‌شود. در فصل اول انجیل لوقا، آمده است که مریم به دلیل لطفی که خداوند بر او نازل کرده، شایسته توجه ویژه‌ای است. این عبارت، به معنای برخورداری از نعمت‌های فراوان الهی است و نشان‌دهنده نیاز مریم به رحمت و محبت خداوند است. او به وضوح در آیه‌های ۴۷-۴۶ لوقا بیان می‌کند که روح او به سبب نجات‌دهنده‌اش، شاد و مسرور است.

در حالی که مریم به عنوان یک زن پارسا و مورد لطف خداوند شناخته می‌شود، کتاب مقدس او را به عنوان یک انسان معمولی و نیازمند رحمت مسیح توصیف می‌کند. مریم به خوبی آگاه بود که مانند دیگر انسان‌ها، او نیز به نجات‌دهنده نیاز دارد. در این راستا، او در آیه‌های مختلف کتاب مقدس به خوبی نشان می‌دهد که خداوند او را برای انجام مأموریتی خاص انتخاب کرده است. با این حال، این انتخاب به معنای معصوم بودن او نیست و او نیز همانند دیگران، ذات گناه آلود دارد.

کتاب مقدس به هیچ وجه مریم را به عنوان یک موجود فوق‌العاده یا معصوم معرفی نمی‌کند. بلکه او در رویدادهای مختلف زندگی عیسی، به عنوان یک مادر معمولی که به فرزندش ایمان دارد و در لحظات سخت کنارش ایستاده، نقش‌آفرینی می‌کند. از عروسی قانا گرفته تا لحظه مصلوب شدن عیسی، مریم همواره در کنار او بوده است. بنابراین، در حالی که مریم باید مورد احترام قرار گیرد، هیچ‌گونه پرستش یا ستایشی از طرف عیسی یا دیگر شخصیت‌های کتاب مقدس نسبت به او ثبت نشده است.