بسیاری از افراد به اشتباه به آیه "قتل مکن" در خروج فصل ۲۰ آیه ۱۳ نسبت به جنگ‌افروزی استناد می‌کنند، در حالی که مفهوم واقعی این عبارت به قتل عمدی و با نقشه قبلی اشاره دارد. خداوند در متون مقدس به اسرائیلی‌ها دستورهایی برای جنگ با اقوام دیگر داده است، مانند آنچه در اول سموئیل فصل ۱۵ آیه ۳ و یوشع فصل ۴ آیه ۱۳ آمده است. این نکته نشان‌دهنده آن است که خداوند در هر وضعیت مخالف کشتن نیست، بلکه به دنبال جلوگیری از قتل عمدی و بی‌هدف است.

در عهد قدیم، خداوند به قوم اسرائیل فرمان داد تا از مديانیان به دلیل فریب‌کاری در پرستش بت‌ها انتقام بگیرند (اعداد فصل ۳۱ آیه ۲). همچنین در تثنیه فصل ۲۰ آیه‌های ۱۶-۱۷، به آنان دستور داده شده که دشمنان خود را به طور کامل نابود کنند. این تأکیدات نشان می‌دهد که خداوند بر جنگیدن در برخی موارد صحه می‌گذارد، به ویژه در شرایطی که برای حفظ عدالت و جلوگیری از شرارت‌های بزرگتر ضروری باشد.

بازگشت عیسی مسیح نیز به عنوان جنگی قاطع و نهایی توصیف شده است، به گونه‌ای که در مکاشفه فصل ۱۹ آیه‌های ۱۱-۲۱، او به عنوان سردار پیروزی که با عدالت می‌جنگد، معرفی می‌شود. در نهایت، اگرچه جنگ به عنوان یک پدیده منفی در نظر گرفته می‌شود، اما در دنیای پر از گناه و شرارت، گاهی جنگ برای دفاع از حقایق و جلوگیری از ظلم‌های بزرگتر اجتناب‌ناپذیر به نظر می‌رسد. در این راستا، مسیحیان باید به جای جنگ‌افروزی، دعا برای حکمت و صلح را در اولویت قرار دهند.