پاپ لئو چهاردهم اخیراً در سخنرانی خود به موضوع "همزیستی مسالمت‌آمیز" در دوران حاکمیت مسلمانان در اسپانیا اشاره کرده و نقش اسلام را در ایجاد ثبات و رفاه برجسته کرده است. او به همکاری‌های علمی میان مسیحیان، مسلمانان و یهودیان در شهرهایی چون تولدو و کوردوبا پرداخته و از شخصیت‌هایی چون ابن رشد و ابن میمون به عنوان نمادهای این همزیستی یاد کرده است. با این حال، این اظهارات با واکنش‌های تند و انتقادات فراوانی از سوی تاریخ‌نگاران این کشور روبه‌رو شده است.

منتقدان اظهارات پاپ را به تحریف تاریخ متهم کرده و بر این اعتقادند که دوران ۸۰۰ ساله تسلط مسلمانان بر شبه‌جزیره ایبری، نمونه‌ای از مدارا و همزیستی مذهبی نبوده است. آن‌ها به تجربه‌های تاریخی اشاره می‌کنند که نشان‌دهنده سرکوب یهودیان و مسیحیان و به حاشیه راندن آن‌ها در این دوران بوده است. بسیاری از مسیحیان تحت فشار اجتماعی ناچار به گرویدن به اسلام شدند و جمعیت غیرمسلمان به عنوان "ذمی" به حساب می‌آمدند و از حقوق شهروندی کمتری برخوردار بودند.

داریو فرناندز-موررا، مورخ معروف، در کتابش "افسانه بهشت اندلس" به وقایع تلخی اشاره می‌کند که در دوران حاکمیت مسلمانان در اسپانیا رخ داده است. او به غارت شهرها، خراب کردن کلیساها و سرکوب یهودیان و مسیحیان اشاره کرده و نتیجه می‌گیرد که هیچ‌گاه در اسپانیای اسلامی، همزیستی واقعی وجود نداشت. او همچنین به چالش‌هایی که اظهارات پاپ به همراه دارد، اشاره کرده و بر این نکته تأکید دارد که این دیدگاه، به نوعی تحقیر مسیحیت را در پی دارد و در شرایط کنونی مهاجرت، اهمیت بیشتری پیدا می‌کند.