در داستان ابراهیم، که در فصل ۲۲ کتاب پیدایش روایت شده، خداوند از ابراهیم خواسته است تا پسرش اسحاق را به عنوان قربانی تقدیم کند. این فرمان که به وضوح آزمون سختی برای ابراهیم بود، به دلیل عشق عمیق او به اسحاق، به شدت شگفت‌انگیز به نظر می‌رسد. خداوند پیش از این به ابراهیم وعده داده بود که نسل او از طریق اسحاق ادامه پیدا خواهد کرد و حالا او باید جان او را فدای فرمان الهی کند.

ابراهیم به محض دریافت این فرمان، بدون هیچ تردیدی آماده سفر به سرزمین موریا شد. او با همراهی دو خادم و پسرش اسحاق، به همراه هیزم و ابزار لازم برای قربانی، صبح زود عازم شد. اطاعت بی‌چون و چرای او از این فرمان غیرمنتظره، نشان‌دهنده ایمان عمیق او به نقشه‌های خداوند بود. ابراهیم با این عمل خود، جلال و عظمت خدا را به نمایش گذاشت و الگویی برای دیگران درباره چگونگی تجلیل از خداوند فراهم آورد.

ایمان ابراهیم به خداوند به حدی قوی بود که حتی در صورتی که اسحاق قربانی می‌شد، او مطمئن بود که خداوند قادر است او را دوباره زنده کند. این داستان نه تنها نشان‌دهنده ایمان ابراهیم است بلکه به نوعی بنیاد آموزه‌های مسیحیت را نیز تشکیل می‌دهد. در واقع، قربانی اسحاق به عنوان پیش‌زمینه‌ای برای قربانی عیسی مسیح در آینده محسوب می‌شود، که خود نیز به عنوان هدیه‌ای از سوی خدا برای نجات بشر در نظر گرفته شده است.