قهوه، این نوشیدنی محبوب جهانی که منشاء آن به کشورهای شرقی برمی‌گردد، در قرن شانزدهم میلادی با ورود به قاره اروپا با واکنش‌های منفی و مقاومت‌های شدید مذهبی مواجه شد. برخی از محافل مسیحی به آن لقب 'نوشیدنی شیطان' داده و خواستار ممنوعیت آن شدند. اما تاریخ نشان می‌دهد که پاپ کلمنت هشتم با یک مداخله غیرمنتظره، زمینه را برای پذیرش این نوشیدنی در فرهنگ غرب مهیا ساخت.

پیش از اینکه قهوه به اروپا راه یابد، این نوشیدنی به طور گسترده در دنیای عرب و اسلام مصرف می‌شد. با افزایش روابط تجاری و فرهنگی، قهوه به قاره سبز وارد شد، اما ارتباط آن با امپراتوری عثمانی و جهان اسلام، که در آن زمان رقیبی برای اروپا به شمار می‌رفت، موجب بروز جنجال‌هایی در میان مسیحیان گردید. در این میان، بسیاری از روحانیون قهوه را به عنوان 'نوشیدنی مسلمانان' شناخته و خواستار ممنوعیت آن شدند.

بر اساس یک روایت تاریخی، اعتراضات به پاپ کلمنت هشتم رسید و گروهی از کشیشان از او خواستند تا قهوه را ممنوع کند. اما پاپ پیش از هرگونه تصمیم‌گیری، تصمیم گرفت طعم این نوشیدنی را بچشد. او پس از نوشیدن قهوه تحت تأثیر طعم آن قرار گرفت و به شوخی گفت که جای شرمندگی دارد که مسیحیان این نوشیدنی لذیذ را فقط به ترک‌ها واگذار کنند. این واقعه به نوعی به 'غسل تعمید قهوه' توسط پاپ اشاره دارد و نشان‌دهنده پذیرش قهوه در اروپای کاتولیک است. با گذشت زمان، قهوه به بخشی جدایی‌ناپذیر از زندگی روزمره در شهرهایی چون رم، ونیز، پاریس و وین تبدیل شد و کافه‌ها به مراکزی مهم برای تبادل افکار اجتماعی و فرهنگی بدل گردید.